sadece soruyorum.
(hiç soru sormadan gününü tamamlamış herkes adına .)
birine yorulmadan bakmak, mümkünmüş.
gerçekmiş böyle bir şey . kuşku duymadan , tedirgin olmadan, acabalarla yok olmadan önce , daha fazlasını aramadan bakmak , mümkünmüş.
bazı sabahlar ayaklarımızın altı suymuş , en sevdiğimiz.
bazı günlerin rüzgarı , sonrasında gelecek yağmuru bildiğin için daha güzelmiş
bu zamanlara kadar güzel şeylerin yaz akşamında bir balkon masasında olduğuna inananlara inat , bir kış gecesi bu balkonda kurduğumuz hayaller tüm balkonlardan ve yaz akşamlarından büyükmüş.
haksız mıyım?
güzel olan hiç bir şey mevsim seçmiyor.
gece seçmiyor. gündüz seçmiyor. en uzunu ya da en kısası umrunda olmuyor.
haklıyım.
ellerim kadar küçük bir aralıkta düşündüm bunu bu gece ,
sen bardaklarımıza sarabı doldurmadan, yaklaşık yirmiiki dakika önce.
serefe.
Denize uzanan yolların birinde , nereyi işaret ettiğini anlamadan öylece bakıyordum.
Ayak izlerinin içinde duran ayakkabılarıma bakıp , keşke senin gözlerinle görebilseydim diyordum .
Öyle büyük , öyle sınırı olmayan gözlerle
Sürekli aynı şeyleri söylemenin tesadüf olmadığını bilerek
Hatırlamak istediğim bir şeyler olduğunda bunu seninle yapıyorum. Özlemekleri seninle boyutlandırıyorum, gece gece diğer odadan gelen çıt sesini, yandaki inşaatı, rüzgarın hızını ve yağmurun sesini , yere düşen mandalı, biranın dibini ve hatta çektiğim tüm migrenleri sana dönüştürüyorum.
O yolu buldum. Beni bekliyorsun. Artık yürümesek dediğimde neden diye sormuyorsun.
Gözümü kapatıp, açıyorum.
Denizin dibindeyiz seninle, balıkların yüzünü seviyoruz ellerimizle. Çok güzel bir şeyler görmüşüz gibi gülümsüyoruz birbirimize.
Bu kadar dibe hiç korkmadan nasıl dalmışım diyorum. Dalgalanan saçlarımı seviyorsun ellerinle.
Uyanıyorum saçlarım ıslanmış, öyle gerçek.
Verilen sözler vardır, tutulamayan sözler olduğu gibi.
Bunlar hep gerçek. Adımlamaya kalkarsak eğer yüzyıllar sürer ama hepsini birer birer yaşadık.
Hatırlasana dünyanın çok tuhaf bi yer olduğunu sana kaç kez söyledim.
Upuuzun bir yoldan yürürken denizi gördüğün o ilk anı düşün şimdi
Tuhaf değil mi sahiden
Birine deniz görmüş gibi bakmanın ne demek olduğunu bilmelisin bu yüzden.
bazen ,bu nerden çıktı ki şimdi, şeklinde bir şeyler hissetmeye başlıyorum.ama bu yazıyı tam da o anlardan birinde yazmıyorum , hatırlamaya çalışıyorum , aynı şey olmuyor. zaman mekan dinliyordum, yakalamaya çalışıyorum ama yanından bile geçmiyor.
o kuyruklu yıldızın dünyanın yakınından geçmek için yetmiş yıl+ beklemesi geliyor aklıma, ama beklemek benim içime sinmiyor.
geceler uzuyor yine, uykular azalıyor . anlaşılmakla ilgili düşündüğüm her şey değişiyor. anlamaktan vazgeçip , anlaşıldıklarıma sayıyorum.
tüm bu denizler ve okyanuslar yüzünden
doğru bildiğimi bile unutuyorum.
gün yüzünü yaza dönüyor , ben baharda kalıyorum. sağıma soluma bakıyorum ve kendimi çok yalnız hissediyorum.
-bu nerden çıktı ki şimdi-
Uzun zaman önceydi ; ama hatırlıyorum.
Söyleyecek şeyleri zor buluyorum diye içinde bulunduğum o hali sessizce kabul etmiştim.
Verilen sözler, iyi gelen kelimeler yerini kabullenmek zorunda kaldığım bir gerçeğe bırakmıştı.
Dünyam gerçekten yanıyordu tam anlamıyla ve dökecek iki kova suya bile erişemiyordum
Gerçek bir travmaydı kapımı çalan ve ben ışıkları açıyor , evdeyim! diye bağırıyordum
O dönemdi.
Hiçbir cümlem , olmayan ya da hissetmediğim şeylerin yanyana gelmesiyle oluşmamıştı.
Kendiliğindendi , iyi hissettiriyordu
Ve
yalan değildi.
