Gün

 

Yazmak aklıma her geldiğinde buraya girip, yeni yayın oluştur deseydim hayatımda ne değişirdi diye düşündüm ve girip , bunu yazdım. 

Ne zamandan beri yazmıyorum?

Ne zamandan beri benim için önemli, benim için önemsiz, benim için tatsız, benim için aslında oldukça şanssız konularda ;

Yeryüzünden bağımsız ve çoklarına göre zararsız zamanlarda yazmaktan ne zaman vazgeçtim ben 

Ağrılarım mı dindi de bıraktım?

Yoo

Daha ağrıyan yerimi bile bulamadım ben

Yaşamaya mı düştüm nedir?

Asla.

Her yanım yara izi benim baksana. 

Anlamıyorum.

Hala içimde heyecanı , gün dönüyor yine şuanda

Bunun hevesine gelip, bunları düşünüp, yazan biri vazgeçebilir mi kelimelerden 

Yumruk kadar kalbimin içinde sığışabilen her duygu,  binbir kelime oldu burada

Okuyan herkes elini sırtıma koyup nefesimi dinledi yıllarca

Şimdi 

Oturuyorum öyle koltukta

Evimin duvarlarını avucumun içiyle sevdiğim bu mevsimde

Sonbaharın kolları eşit şekilde

Onu farkedenlerin üzerinde. 

kısa süreli ama. 

Ekinoks 02

Gündüz ve gece . 

Birbirinden hiç bir zaman kopmayan. 

Sakince ve sessizce  

Birbirinin önüne geçen ama bunu da sırayla yapan

Günü yarı yarıya paylaşan. 

Seninle ben

Geçen onca yıla rağmen kopmayan

Birbirine görünmeyen iplerle bağlı olan

Bazen gerilen , matlaşan ama;  en sonunda ısınıp hep parlayan

Bir evreni iki yastıkla paylaşan.

onbeş.

Canım ben senin onca yıldır kolumu, kanadımı sarışını.bazen saçımı bazen kafamı toparlayışını.yüzeyde ya da derinde farketmeden hiç azalmayan hep artan varlığını. 

özür dilerim ama ellerini. ve ellerini. elli bin kez ellerini. tüm bunların içinde ne işi var ellerinin, ama biliyorsun belki de en çok ellerini. bir masanın üstünde ellerini. ceplerinde. uykunda yastığın yanına bıraktığın ellerini. artık bir taşa takılır gibi değil dümdüz yolda sebepsiz düşmüşüm gibi anlatabiliyorum herşeyi senin yanında. dünyanın en düz yolunda düşmüşüm gibi. ama seninle her gün yeniden kalkabilmişim gibi.. ellerimde ellerini. 

Denge

Bu gece , başka bir gece. 

Yıldızının ışığı insanın yalnızca yüzünü değil, gözbebeğini parlatıyor. 

İnsan neye bakarsa ona benzemeye başlıyor ya ; güzel şeylere bakmalı

İşte tam da böyle anlarda , yaşamak resmen güzelleşiyor.

Gözüm , değişen ışığı hiç yadırgamadan seviyor. 

Ve gövdem değişen mevsimleri asla yargılamıyor. 

Bunu bir deftere güneş ve geceyle onlarca kelime yazarken farkettim 

Kimseyi itip, kakmadan kapsaması herşeyi ve ışığından faydalanılmasına öylece izin vermesi . 

Kürenin kara kadifesi ve uykunun memleketi

Dengeleniyor işte gecesi, dostluğu, sevgisi hatta şarkısı, doğası, neşesi ve ateşi.

Günün farklı saatlerinde büründüğü tüm renkler benim kalbimin üçte ikisi  . 

Yoksun ya

 

Şimdi sen yoksun ya 

ben kimseyle konuşmuyorum bu en sevdiğim zamanlar hakkında

İçtiğim her yudumun tadını daha iyi aldığım , üstümü bile örtemeden uyuduğum o gecelerden sonra , elimin sabah serinliğinde çarşafı aradığı , rüzgarda savrulan saçımın aylardır en güzel göründüğü bu zamanlar yani.

Yapmam gereken her şeyi ve tüm sorumluluklarımı ; sahip olduğum ve olamadığım onca güzel ve boktan sıfatları aldım katladım koydum kenara öyle yazıyorum şimdi sana okursun diye. 

Çoğu zaman devasa bi güçle ama aynı zamanda dal gibi dokunsan kırılacak olan güvensiz eklemlerle , hayatın bir yerinde ve bence hayatın pekte haberi olmadan geçirdim bu yazı da. 

Çoğu zaman bitişik, bütün ve hatta bağlı bile ama yerli yersiz de bağımsız gibi alabildiğine ; mental olarak yani. 

her türlü olaya takılıyor kafamız parça parça ve biz hiçbir şeye diğer şeylerden bağımsız yaklaşamıyoruz. Oysa herhangi bir şey olduğunda , o andan fazlası değiliz aslında. 

Basitleştiriyorum. 

Sarılmak mesela.Al ellerim bak , bunlarda kollarım. Seninkilerle sonsuz bir uyumla.

Sarılmak yeterince güzel , yok ne eksiği ne de fazlası; avuçiçlerimi hatırlasana 

Ne güzel dağıtıyorum cümleleri konu sen olunca , nasıl başladım nasıl bitti 

Zaten kimseyle konuşmuyorum son zamanlarda 

Yoksun ya.