uyku

çok zor , uykuya dalmak.
uzun süredir en çok zorlandığım şeylerden biri gözlerimi kapamak

böyle bi başlangıç hayal etmemiştim. tüm söyleyeceklerim ilk kelimeden itibaren akacak , uykusuzluğumu anlatmaya kelimeler yetecekti.
her gün yaşadığım minik yaslarımı öyle bir anlatıcaktım ki yaşamış kadar olacaktı her okuyan , onlar yaşadıkça ben hafifleyecektim
hatta belkide kapanacaktı gözlerim

olmadı ama


elimdeki kitap sarmadı , cipsler yuvarlak çıkmadı
uyku ,
zihnimin inadını bi türlü kıramadı

akmadı
kelimeler.

malesef olmadı.

çarşaf

bu sabah ,
yastığından ayrılmanın acısını elektiriklenerek çektiriyor saçlarım.
ve neredeyse vücudumdaki çarşaf izlerinden önce uyanıyor tüm anılarım
sırasıyla
bacaklarım, parmaklarım, yaşlarım

iyi baktığım beyin hücrelerimin kapladığı alanın yüzölçümü gözyaşı seviyelerime bağlı olarak değişiyor yıllardır.
 
bu durumu bilen ,
o çok sevdiğim filmin tekrarına denk geldiğimde benimle gülümseyip , gözlerinden öptüğünde ayrılık gelir diyen arkadaşlarım
herşeyin yolunda olduğuna beni inandıran baş parmağım
ve ağladıktan sonra aynada yüzümü incelemenin masumluğuna inanmışlığım

ben ve omuzlarım

aslında birbiriyle anlaşamayan , fakat bunu hiç belli etmeyen bir güruhun içine doğarak ne kadar iyi ettiğimle ilgili hep bir kaç soru işaretim olmuştu.
bunu her zaman düşünür , yeterli olduğunu varsaydığım kadar vaktimi heba eder sonrasında içinden çıkamadığım meseleler rafına kaldırırdım herzaman .
yani bu tip meselelerin yabancısı değildik  , ben ve omuzlarım , hiçbir zaman. 
insan olmanın doğası gereği ve insan olmanın verdiği unutmaya elverişli zihnimi , bu konuda oldukça başarılı bulur dahası çoğu unutulmuş an için tebrik ederdim bişey sorduklarında ama hatırlamadığımda.

işte o çok kıymetli zihnimin , pek sevgili hatıra çöplüğüme eklemesini istediğim bişeyler var bugün.

ne yarın ne dün
mümkünse hemen bugün.
..
.

serin

balkondaki sandalyeye oturur, bacaklarını karnına çekersin
henüz uyanmamış zihnine iyi gelir sabah serini
dolabından ince bi tshirt seçer , buz gibi olmuş diz kapaklarına koyarsın başını
üşümenin tam mevsimi

rulo

içinden çıkmak istemediğim el örgüsü battaniyemin altında bariz bir rulo halinde yatıyorum.
acısız ve soğansız.
ve nihayet biten yol çalışmasını düşünüp, sevinerek penceredeki yansımama bakıyorum.
sessiz ve sedasız .