1.06.2015

luftmensch



bazen hissettigin en buyuk yalnızlık , 
okudugun kitapları kimseyle konuşamamak , izlediğin dizilerin arkasından biriyle atip tutamamak , yeni öğrendiğin bir kelimeyi düşünürken bunu paylaşamamak olabilir .
tabiki moralimi bozmayacaksın . bu hep böyle olmayacaktır .


Luftmensch : Hayalci insanlara denir. Direkt çevirisi “hava insanı”dır.

24.05.2015

düşüncedağı.




 havanın güzelliği hep bahane bize , ben gözbebeklerini hep sırtımda hissediyorum.
kirpiklerinin arasına kurdum ben salıncağımı , rüzgar nerden eserse o tarafa dönüyorum

bu hissin en tuhaf noktasında oylece salınıyorum 

gölgede dinlendirdiğim hayallerimin yanına kıvrıldım
dinleniyorum.


20.04.2015

on saniye




bi sırt cantasi , ilk kez geldiğim bi kasaba.
tedirgin adımlarım , rüzgardan sakındığım kahkullerimle birlikte yalnız sayılırız.
hangi yöne esiyor buranın rüzgarı , ne tarafa doğru gidiyor insanları bilmiyorum.
seni göremiyorum.
birşeyi görmesende orda olduğunu bilirsin ya nın  o havada bırakan hissiyle oturuyorum masaya , 
daha sert esiyor artık , hava döndü , bulutlardan anlıyorum . sorun değil , belkide beklediğim bu , o an bunu düşünemiyorum.
cay içsem , hem vakit geçer , hem içim ısınır
masaya bırakılan bardağa bakıyorum , bırakan el senin mi , bilmiyorum.
iç sesimle konuşuyorum , zaten onunla karşılıklı yaptığım herşeyi çok seviyorum 
konuşuyorum , senin de için bi yerlerde üşüsün diye hiç durmadan konuşuyorum
o sıra uzaktan gelen seslere dikkat kesiliyorum , tanıdık bi kelime arıyorum cümlelerde, bu ses senin mi bilmiyorum .
yüzümü kaldırıyorum , güneş yansıyor ,
gelirsen eğer bu anların biteceğini aslında biliyorum
kahkullerimden goremiyorum pek ama
bu yüz senin mi , bilmiyorum .

bi rüya olsa en fazla on saniye sürücek olan bu bi kaç dakikayı
sanırım günlerdir düşünüyorum.








12.03.2015

kavis





uzaktan baktığımda öyle mutlu ki !
etrafı kalabalık , gelen kahkaha sesleri inanılmaz , herkes bir ağızdan konuşuyor belli ki , hiçbişey anlaşılmıyor .
gözlerim yine onu buluyor , yaklaşıyorum bir iki adım ,
yüzündeki ışıltı azaldı mı ne, bulutlandı sanki ,
seçemiyorum .
yine insanlar dağıtıyor dikkatimi , o sesler ,
herkesin enerjisi ayrı patlıyor belli ki uçuşuyor konfetiler
yaklaşıyorum yine
kulaklarına doğru kavislendiğini gördüğüm dudakları düzleşiyor
göz bebeklerim büyüyor , doğru mu görüyorum
ona yaklaştıkça o mutluluk yok oluyor , uzaktan gördüğüm hiçbişey aynı kalmıyor
onu daha net gordukce anlıyorum
gözümün gördüğü bile her zaman doğrusu olmuyor. 

yüzüne bakıyorum , bana bakıyor
bu gülümseme daha öncekine hiç benzemiyor 



12.02.2015

bi kaç gün *





havası ağrı kesici olsun , denizi elimden düşmeyen o kitapla yarışsın.