Gün

 

Yazmak aklıma her geldiğinde buraya girip, yeni yayın oluştur deseydim hayatımda ne değişirdi diye düşündüm ve girip , bunu yazdım. 

Ne zamandan beri yazmıyorum?

Ne zamandan beri benim için önemli, benim için önemsiz, benim için tatsız, benim için aslında oldukça şanssız konularda ;

Yeryüzünden bağımsız ve çoklarına göre zararsız zamanlarda yazmaktan ne zaman vazgeçtim ben 

Ağrılarım mı dindi de bıraktım?

Yoo

Daha ağrıyan yerimi bile bulamadım ben

Yaşamaya mı düştüm nedir?

Asla.

Her yanım yara izi benim baksana. 

Anlamıyorum.

Hala içimde heyecanı , gün dönüyor yine şuanda

Bunun hevesine gelip, bunları düşünüp, yazan biri vazgeçebilir mi kelimelerden 

Yumruk kadar kalbimin içinde sığışabilen her duygu,  binbir kelime oldu burada

Okuyan herkes elini sırtıma koyup nefesimi dinledi yıllarca

Şimdi 

Oturuyorum öyle koltukta

Evimin duvarlarını avucumun içiyle sevdiğim bu mevsimde

Sonbaharın kolları eşit şekilde

Onu farkedenlerin üzerinde. 

kısa süreli ama. 

Ekinoks 02

Gündüz ve gece . 

Birbirinden hiç bir zaman kopmayan. 

Sakince ve sessizce  

Birbirinin önüne geçen ama bunu da sırayla yapan

Günü yarı yarıya paylaşan. 

Seninle ben

Geçen onca yıla rağmen kopmayan

Birbirine görünmeyen iplerle bağlı olan

Bazen gerilen , matlaşan ama;  en sonunda ısınıp hep parlayan

Bir evreni iki yastıkla paylaşan.

onbeş.

Canım ben senin onca yıldır kolumu, kanadımı sarışını.bazen saçımı bazen kafamı toparlayışını.yüzeyde ya da derinde farketmeden hiç azalmayan hep artan varlığını. 

özür dilerim ama ellerini. ve ellerini. elli bin kez ellerini. tüm bunların içinde ne işi var ellerinin, ama biliyorsun belki de en çok ellerini. bir masanın üstünde ellerini. ceplerinde. uykunda yastığın yanına bıraktığın ellerini. artık bir taşa takılır gibi değil dümdüz yolda sebepsiz düşmüşüm gibi anlatabiliyorum herşeyi senin yanında. dünyanın en düz yolunda düşmüşüm gibi. ama seninle her gün yeniden kalkabilmişim gibi.. ellerimde ellerini. 

Denge

Bu gece , başka bir gece. 

Yıldızının ışığı insanın yalnızca yüzünü değil, gözbebeğini parlatıyor. 

İnsan neye bakarsa ona benzemeye başlıyor ya ; güzel şeylere bakmalı

İşte tam da böyle anlarda , yaşamak resmen güzelleşiyor.

Gözüm , değişen ışığı hiç yadırgamadan seviyor. 

Ve gövdem değişen mevsimleri asla yargılamıyor. 

Bunu bir deftere güneş ve geceyle onlarca kelime yazarken farkettim 

Kimseyi itip, kakmadan kapsaması herşeyi ve ışığından faydalanılmasına öylece izin vermesi . 

Kürenin kara kadifesi ve uykunun memleketi

Dengeleniyor işte gecesi, dostluğu, sevgisi hatta şarkısı, doğası, neşesi ve ateşi.

Günün farklı saatlerinde büründüğü tüm renkler benim kalbimin üçte ikisi  . 

Yoksun ya

 

Şimdi sen yoksun ya 

ben kimseyle konuşmuyorum bu en sevdiğim zamanlar hakkında

İçtiğim her yudumun tadını daha iyi aldığım , üstümü bile örtemeden uyuduğum o gecelerden sonra , elimin sabah serinliğinde çarşafı aradığı , rüzgarda savrulan saçımın aylardır en güzel göründüğü bu zamanlar yani.

Yapmam gereken her şeyi ve tüm sorumluluklarımı ; sahip olduğum ve olamadığım onca güzel ve boktan sıfatları aldım katladım koydum kenara öyle yazıyorum şimdi sana okursun diye. 

Çoğu zaman devasa bi güçle ama aynı zamanda dal gibi dokunsan kırılacak olan güvensiz eklemlerle , hayatın bir yerinde ve bence hayatın pekte haberi olmadan geçirdim bu yazı da. 

Çoğu zaman bitişik, bütün ve hatta bağlı bile ama yerli yersiz de bağımsız gibi alabildiğine ; mental olarak yani. 

her türlü olaya takılıyor kafamız parça parça ve biz hiçbir şeye diğer şeylerden bağımsız yaklaşamıyoruz. Oysa herhangi bir şey olduğunda , o andan fazlası değiliz aslında. 

Basitleştiriyorum. 

Sarılmak mesela.Al ellerim bak , bunlarda kollarım. Seninkilerle sonsuz bir uyumla.

Sarılmak yeterince güzel , yok ne eksiği ne de fazlası; avuçiçlerimi hatırlasana 

Ne güzel dağıtıyorum cümleleri konu sen olunca , nasıl başladım nasıl bitti 

Zaten kimseyle konuşmuyorum son zamanlarda 

Yoksun ya.

altüst

    

Hissettiğin her şeyi , olduğu gibi; 

çok sevdiğin bi surata anlatmanın ve o anda o kişinin seni anladığını bilmenin bi tanımı olmalı ve sözlüklere girmeli. 

Hissettiğin herhangi bişeyi,  tum kalbinle sevdiğin bi surata anlatmanın ve o anda o kişinin seni anlamadığını bilmenin bi tanımı var ve sozluklerden çıkmalı.

Son

Gece yatmadan önce konuştuğum en son insan olmanı sevdiğim kadar çok az şeyi seviyorum. 

Yok mu?

Biliyorum, biliyorum sus

Ne kadar uzun zaman olduğunun farkındayım ve bu farkındalık yüzünden günlerdir buraya gelemiyorum.

Ya da farkettiğim günden beri olarak mı düzeltmeliyim bu kısmı bilmiyorum. 

Dağınığım

Neyden bahsedeceğimi bilmeden geldim, kadehim bitti ; keşke en azından bitmeden yazmaya cesaret edebilen biri olsaydım.

Çok yüklenmeyeceğim bu gece kendime , neler oldu, neler geçti ; neyin içinde çırpınıyoruz , nelere dünden hazırız değil mi? 

Büyümekten hiç hoşlanmadım, keşke biri bana bunu sorsa da hiç susmadan anlatsam; ya da burada sormuş gibi biri, hiç susmasam ..

diyip susmam yok mu ..

olsun

 

Oturdum bu sefer , dünyanın bütün ağaçlarına teşekkür etmeliyim dedim. Çünkü başka türlü anlatamazdım , ben hep böyle teşekkür ederim.  

Bazen susalım ve aynı yere aynı yönden bakalım isterim, sonra da merak ederim , aynı şeyi görür müyüz diye lütfen görelim. 

O küçük çilekleri kokladığımda, bi şarkı duyduğumda , hiç istemeden kendimi kırdığımda , saçma sapan ve birbiriyle bağlantısız onca olay arasında , ayağım takıldığında ,ağrıdan uyuyamadığımda, dünyanın doldurduğu tüm boşluklarda ,güçlü ama yorgun , haklı ama sessiz olduğumda sen yokmuşsun yanımda. 

İnanamadığım bi çok şeye kendimi inandırmaya çalışırken , sessizce ağlarken ama bunu öfkeden, mutsuzluktan ya da acıdan yapmazken 

yokmuşsun yanımda. 

Şimdi böyle söyleyince beni daha çok acıtmasın diye buraya parantez koysam, olsun koysam , omzumun birine bi öpücük koysam , geldin üstesinden koysam yani alsam koca dünyayı koysam , geceyi koysam gündüzü koysam ağırlığı ikiye bölünmez, azalmaz , hafiflemez. 

Bunlar oldu ve bunlar olacak. Biliyorum değişmez. 

Rüyamda ormanın içindeki o ince uzun yolda yürüdüğümü gördüm. Sen olsan seni de görürmüşüm, yokmuşsun. 

Teşekkür ederim , büyüdüm.

toz ve güneş

Elindeki budama makasıyla kesip duruyor uykularımı, saçma sapan öğütler, küçük/büyük gülücüklerle.Birkaç derin nefes , havada toz ve güneş

Bütünün içinde bir parça olmayı seviyorum. 

Aslında bütün yeryüzünün ne kadar da küçük bir parçasında sürünüyorum değil mi?

Biliyorum.

Hem her şeyi bileyim hem de hatırlamayayım istiyorum.

Kim olduğumu , neyi sevdiğimi düşünüyorum ; tuhaf şeyler oluyor , delirdim mi diye tepkilerimi ölçüyorum 

Sonunda en çok kendime gülümsüyorum. 

Düzensiz aralıklarla ateş kontrol ediyor , güzel kokulu çaylar demliyorum. 

Düzensizliğe karşı düzenli bir ilerleme halindeyim. 

Şu uzun yollar bi kısalsa, sana daha milyonlarca şey anlatırım

Ellerinin onca güzelliğinden, saçlarımın onca uzunluğuna kadar ama sen de biliyorsun 

Dünyanın hareketlerinden şu anda çok etkileniyorum,  

mutlu ekinokslar !

Yaş

Yakın bir zaman önce farkettim ,bazı şeyler öylece gün ortasında oluveriyor ve sen öylece yaşıyorsun olan biteni.

Bazen bir arabanın içinde dışarıyı izlerken, bazen sert bir poyraza karşı tek başına yürürken ya da bazen kalabalık bir masada herkes konuşup, gülüşürken sırf ağlamak istediğin için ağlayabiliyorsun. 

Sonra kendi kendini teselli ediyorsun . Bi yudum su içip, karnını doyuruyorsun.

Kıyafetlerini düzeltip, dizlerindeki tozları çırpıyorsun. 

Hadi yine iyisin , çok daha kötüsü olabilirdilerin kıyısından yürüyorsun. 

Ağlamak için bir sebebe ihtiyacım olmadığını  farkettiğimde ;

birinin saçına değmenin  , veda etmenin , uzaklara sessizce bakmanın , uzunca bir yürüşün , genişçe bir yolun , yemyeşil bir dağın , hiç beklemediğin bir kahkahanın ve belkide unuttuğun bir suratın hiç akmayacak bir yaş olarak dönebileceğini de öğrenmiş oluyorsun. . 

Doğru zamanlarda akıtamadığım yaşlar gibi sulayamadığım tüm çiçekler tanık

Sürekli diken büyütmekten vazgeçiyorum.

onun yerine ;

filizlenip , yeşerebilecek tüm ihtimalleri dikiyorum göğsüme

Düşünüyorum da ; 

ben kendi söküğünü dikebilen bir terziymişim 

bambaşka bir hayatta böyle biri olabilir miydim  soruyorum kendime

Cevabı zihnimin içinde duyduğumda ;

yerde çok güzel bir şey görmüş gibi gülümsüyorum

o sevdiğin gamzelerimle. 

soru

 

Belli bi konu hakkında söylenecek şeyleri bulamıyor ya da çok zor buluyoruz diye yaşadığımız tüm kayıpları , içimizden geçen tüm yasları karşılayamamamız yetmiyormuş gibi bir de üstünü örtüyor olabilir miyiz ?

sadece soruyorum.

(hiç soru sormadan gününü tamamlamış herkes adına .)

haklıyım

birine yorulmadan bakmak, mümkünmüş.

gerçekmiş böyle bir şey . kuşku duymadan , tedirgin olmadan, acabalarla yok olmadan önce , daha fazlasını aramadan bakmak , mümkünmüş.

bazı sabahlar ayaklarımızın altı suymuş , en sevdiğimiz. 

bazı günlerin rüzgarı , sonrasında gelecek yağmuru bildiğin için daha güzelmiş

bu zamanlara kadar güzel şeylerin yaz akşamında bir balkon masasında olduğuna inananlara inat , bir kış gecesi bu balkonda kurduğumuz hayaller tüm balkonlardan ve yaz akşamlarından büyükmüş.

haksız mıyım?

güzel olan hiç bir şey mevsim seçmiyor.

gece seçmiyor. gündüz seçmiyor. en uzunu ya da en kısası umrunda olmuyor.

haklıyım.

ellerim kadar küçük bir aralıkta düşündüm bunu bu gece ,

sen bardaklarımıza sarabı doldurmadan, yaklaşık yirmiiki dakika önce.

serefe.

Tuz

Denize uzanan yolların birinde , nereyi işaret ettiğini anlamadan öylece bakıyordum. 

Ayak izlerinin içinde duran ayakkabılarıma bakıp , keşke senin gözlerinle görebilseydim diyordum . 

Öyle büyük , öyle sınırı olmayan gözlerle 

Sürekli aynı şeyleri söylemenin tesadüf olmadığını bilerek 

Hatırlamak istediğim bir şeyler olduğunda bunu seninle yapıyorum. Özlemekleri seninle boyutlandırıyorum, gece gece diğer odadan gelen çıt sesini, yandaki inşaatı, rüzgarın hızını ve yağmurun sesini , yere düşen mandalı, biranın dibini ve hatta çektiğim tüm migrenleri sana dönüştürüyorum. 

O yolu buldum. Beni bekliyorsun. Artık yürümesek dediğimde neden diye sormuyorsun. 

Gözümü kapatıp, açıyorum. 

Denizin dibindeyiz seninle, balıkların yüzünü seviyoruz ellerimizle. Çok güzel bir şeyler görmüşüz gibi gülümsüyoruz birbirimize.

Bu kadar dibe hiç korkmadan nasıl dalmışım diyorum. Dalgalanan saçlarımı seviyorsun ellerinle.

Uyanıyorum saçlarım ıslanmış, öyle gerçek. 

Verilen sözler vardır, tutulamayan sözler olduğu gibi.

Bunlar hep gerçek. Adımlamaya kalkarsak eğer yüzyıllar sürer ama hepsini birer birer yaşadık. 

Hatırlasana dünyanın çok tuhaf bi yer olduğunu sana kaç kez söyledim.

Upuuzun bir yoldan yürürken denizi gördüğün o ilk anı düşün şimdi

Tuhaf değil mi sahiden 

Birine deniz görmüş gibi bakmanın ne demek olduğunu bilmelisin bu yüzden. 

aydınlanma

bazen  ,bu nerden çıktı ki şimdi, şeklinde bir şeyler hissetmeye başlıyorum.ama bu yazıyı tam da o anlardan birinde yazmıyorum , hatırlamaya çalışıyorum , aynı şey olmuyor. zaman mekan dinliyordum, yakalamaya çalışıyorum ama yanından bile geçmiyor.

o kuyruklu yıldızın dünyanın yakınından geçmek için  yetmiş yıl+ beklemesi geliyor aklıma, ama beklemek benim içime sinmiyor.

geceler uzuyor yine, uykular azalıyor . anlaşılmakla ilgili düşündüğüm her şey değişiyor. anlamaktan vazgeçip , anlaşıldıklarıma sayıyorum.

tüm bu denizler ve okyanuslar yüzünden

doğru bildiğimi bile unutuyorum.

gün yüzünü yaza dönüyor , ben baharda kalıyorum. sağıma soluma bakıyorum ve kendimi çok yalnız hissediyorum.

-bu nerden çıktı ki şimdi-

hafıza

Uzun zaman önceydi ; ama hatırlıyorum. 

Söyleyecek şeyleri zor buluyorum diye içinde bulunduğum o hali sessizce kabul etmiştim. 

Verilen sözler, iyi gelen kelimeler yerini kabullenmek zorunda kaldığım bir gerçeğe bırakmıştı. 

Dünyam gerçekten yanıyordu tam anlamıyla ve dökecek iki kova suya bile erişemiyordum 

Gerçek bir travmaydı kapımı çalan ve ben ışıkları açıyor , evdeyim! diye bağırıyordum 

O dönemdi.

Hiçbir cümlem , olmayan ya da hissetmediğim şeylerin yanyana gelmesiyle oluşmamıştı. 

Kendiliğindendi , iyi hissettiriyordu

Ve 

yalan değildi.

balık

bir mart akşamıydı. yine kar yağıyordu.

pencerenin önünde durmuş , konuşuyorduk.ne konuştuğumuzu yazmayacağım şimdi ama hissettirdiği tam olarak şöyle bir şeydi :

bedenlerimiz pencerenin önünde çakılı kalmışken , ellerim ellerine titriyor, kalbim kalbinle tekliyordu

hersey olması gerektiği gibiyken 

ben, 

gözlerimi kapatıyordum sen yanıbaşımdayken. ne zaman seni düşünsem zihnimin karanlık sularında renkli balıklar süzülerek gelirdi derinden. nabzım denize dik sıradağlar gibi olurdu ,saçımın telinden baş parmağıma kadar hissettiğim şeyin kaynağı olurdun sen .

koluma dokunduğunda gözlerimi açardım. yüzüne bakmaya fırsat bulamadan ,elimi tutardın.

sıcacık. 

her zamanki gibi .

sesin,

kelimelerin , 

saçılmış nar taneleri gibi gezinirdi zihnimde ben tüm bunları düşünürken , 

seninle konuşmak,o karlı gecede uzun bir yürüyüşe çıkmaktı 

hızlanan kar tanelerinin arasında renkli balıklarımın pullarını görür gibi olurdum avucunun içine yerleşirken. 

mutlu yıllar , 

öpsene beni 

resmen hediyenim ben. 

hepsi geçti

 

Tüm hayatımda hiçbir şeyin ortasında kalmamakla ilgili bir huy edindim ben. Bu huy ; pek çok şeye yolaçtı.
Doğru ya da yanlış, kötü ya da iyi , sevgi ya da sevgisizlik, samimiyet ya da soğukluk
Siyah ya da beyaz.
Bunların hiçbirinin ortasında durmuyor, acabasını düşünmüyorum.

Kırılmak , inanılmaz keskinleştiriyor insanı . Buna inandım.
hatta kırılmak ötesi parçalanmak , parçalara ayrılmak , ayrılan parçaların boşlukta uçuşmaları ne kadar da imkansızlaştırıyor yeniden bir araya gelmelerini.
çok enteresan hayat,
Sana yapılanların bedelini bile sana ödetmeye kalkıyorlar.
Kimse de dönüp sormuyor ; Sen ne yaşadın? diye.
En yakının bile..
Üzerine yıkılıyor hersey, seni üzen şeylerin bile telafisi sana kalıyor.
Sen hep sağlam durduğun için, sorunsuz olduğun için ;
Görevinmiş gibi.

Ben , doğduğu güne kalbimde şenlikler düzenlediğim bi insan tanıdım.
O insan artık yok.
Bi yerlerde yaşadığına dair olan inancıma , toz tanesi kadar olsa bile tutunduğum zamanları geride bırakıyorum yıllar geçtikçe.
Gördükçe ,
onun için düşündüğüm şeylerin başka insanlara yapıştırılmasına ve nasıl da eğreti durduğuna şahit oldukça ,
İnanamamalarımın yerini kabullenmekler aldıkça

büyüyorum.

Beni çocukluğumdan itibaren büyüten ,
Aslında beni ben yapan şeylere olan katkısını düşündüğümde ; yıllar geçse de bunu yapmaya devam etmesini anlıyor, buna izin verdiğim için kızmıyorum kendime.

 
Artık hiçbi şeyin acısını kendimden çıkarmıyorum. 

Bunca yıl boyunca hırpaladığım her yanım için , sorguladığım her konu için kendime koşulsuz bi sevgi, sonsuz bi şefkat sunmaya başladığımdan beri saçlarım bile elektriklenmiyor sanki eskisi gibi.

Farkediyorum artık.
Biliyorum
Hepsi geçti. 

 

 

 

 

mini

aklından geçen herşey, sana kalmış

geri kalan her şey de bana. 

uzansan aslında hemen yanıbaşındayım ama , arkanı dönmek sana kalmış

uzanıp uzanmamakta .

idare

 

 

yazsam yazsam sayfalarca , defterlerce mümkünse eğer saatlerce
ince uçlu tükenmezimle çizsem kağıtlara düşündükçe, kessem sonra onları yapıştırsam üstüme başıma olmaz mı sence ?
bi yandan böylesine içimde birikenleri dökmek isterken , bir yandan da emin olamıyorum gerçekten birikti mi acaba yeterince
bi beceriksizlik hali var ,sırasını sonunu bulamıyor, yerini yolunu seçemiyor böyle
bi şeyler bi şeyler işte hep böyle peşpeşe
boynum tutuldu ,ağrıyor , canım sıkkın ama iyiyim de
teşekkürler soran herkese konuşmamıştım pek kimseyle
bi bakarsak eğer daha iyi olduğum günlerim de olmuştu,

 idare.