yılınsonu

sadece onu ve yüzünü görmek için gitmekler vardı zihninde ,  dilindeyse geçerken uğradımlar.

ayakustu atıştırılmış gibi lezzetsiz olan her kelime,  dilinin bir kenarında tat olmayı beklerken

zaman geçmiş , kış gelmişti.

seviyordu neticede kışı , geçen zaman üzmemişti.

'bir daha hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak şeyler' listesinin başlarına yazdı adını,

kalemi bıraktığında kar başlamıştı.

yaş

hiç yaşlanmıyordum bi süredir , yarından sonra da yaşlanmayı düşünmüyorum aslında , bir günlük bişey benimki , geçiyor hemen.
bi rakam değişikliği nasıl sağlıyabilir ki bunu ,
daha çok gülmem , üzülmem , yürümem , müzik dinlemem , yeni yemekler tatmam , yeni insanlar tanımam , tanıdıklarımdan vazgeçmem , anlıyamadıklarımı anlamam , özlediklerime sarılmam, ağlamam , anlatamadıklarımı anlatmam , dünyanın bi kaç yerine ayak izlerimi bırakmam  ve daha bir çok şey yaşamam gerekir yaşlanmam için.
kimilerinin aksine akciğerlerim şekerle tıkanmışçasına pembe baloncuklar çıkmıyor ağzımdan. mutluluktan ölmek gibi bi hayalim de yok ,hiç olmadı.
tercihen duygulanmıyorum böyle günlerde . en azından kendi kendime .
bana sarılması yetiyor , en ağır , şekerli ve derin hislerim o kolların arasında şekilleniyor.
bence
kalbim benim bilmediğim bişey biliyor.

yüz

bu yaz yeterince yuzemedigimi düşünürken, bunu telafi edebilirsin diyor resmen yağmur 

ne tatlı*

o gün.

 yazılmış ve unutulmuş.

pişen ve kokusu evi saran bişeylerin buharında hatırladım seni 

kısa sürdü aslında , ağzımın içinde yuvarlanıp, yok olan kurabiye gibi 

sonra su verdim kaktüslere , kucağıma bi kitap aldım ayaklarımı uzatıp

o kitabın kapagındaki tozdan okudum bu sefer seni, değişik bişey şu hafıza

elimle sildiğimde kapakta kalan parmak izim gibi

*

kahvaltı

tanısan seversin aslında dediğinde bi gözümü kısıp düşünüyorum 
sarılsam kesin daha çok severim , bilmiyor .