Gündüz ve gece .
Birbirinden hiç bir zaman kopmayan.
Sakince ve sessizce
Birbirinin önüne geçen ama bunu da sırayla yapan
Günü yarı yarıya paylaşan.
Seninle ben
Geçen onca yıla rağmen kopmayan
Birbirine görünmeyen iplerle bağlı olan
Bazen gerilen , matlaşan ama; en sonunda ısınıp hep parlayan
Bir evreni iki yastıkla paylaşan.
Canım ben senin onca yıldır kolumu, kanadımı sarışını.bazen saçımı bazen kafamı toparlayışını.yüzeyde ya da derinde farketmeden hiç azalmayan hep artan varlığını.
özür dilerim ama ellerini. ve ellerini. elli bin kez ellerini. tüm bunların içinde ne işi var ellerinin, ama biliyorsun belki de en çok ellerini. bir masanın üstünde ellerini. ceplerinde. uykunda yastığın yanına bıraktığın ellerini. artık bir taşa takılır gibi değil dümdüz yolda sebepsiz düşmüşüm gibi anlatabiliyorum herşeyi senin yanında. dünyanın en düz yolunda düşmüşüm gibi. ama seninle her gün yeniden kalkabilmişim gibi.. ellerimde ellerini.
