hafıza

Uzun zaman önceydi ; ama hatırlıyorum. 

Söyleyecek şeyleri zor buluyorum diye içinde bulunduğum o hali sessizce kabul etmiştim. 

Verilen sözler, iyi gelen kelimeler yerini kabullenmek zorunda kaldığım bir gerçeğe bırakmıştı. 

Dünyam gerçekten yanıyordu tam anlamıyla ve dökecek iki kova suya bile erişemiyordum 

Gerçek bir travmaydı kapımı çalan ve ben ışıkları açıyor , evdeyim! diye bağırıyordum 

O dönemdi.

Hiçbir cümlem , olmayan ya da hissetmediğim şeylerin yanyana gelmesiyle oluşmamıştı. 

Kendiliğindendi , iyi hissettiriyordu

Ve 

yalan değildi.

balık

bir mart akşamıydı. yine kar yağıyordu.

pencerenin önünde durmuş , konuşuyorduk.ne konuştuğumuzu yazmayacağım şimdi ama hissettirdiği tam olarak şöyle bir şeydi :

bedenlerimiz pencerenin önünde çakılı kalmışken , ellerim ellerine titriyor, kalbim kalbinle tekliyordu

hersey olması gerektiği gibiyken 

ben, 

gözlerimi kapatıyordum sen yanıbaşımdayken. ne zaman seni düşünsem zihnimin karanlık sularında renkli balıklar süzülerek gelirdi derinden. nabzım denize dik sıradağlar gibi olurdu ,saçımın telinden baş parmağıma kadar hissettiğim şeyin kaynağı olurdun sen .

koluma dokunduğunda gözlerimi açardım. yüzüne bakmaya fırsat bulamadan ,elimi tutardın.

sıcacık. 

her zamanki gibi .

sesin,

kelimelerin , 

saçılmış nar taneleri gibi gezinirdi zihnimde ben tüm bunları düşünürken , 

seninle konuşmak,o karlı gecede uzun bir yürüyüşe çıkmaktı 

hızlanan kar tanelerinin arasında renkli balıklarımın pullarını görür gibi olurdum avucunun içine yerleşirken. 

mutlu yıllar , 

öpsene beni 

resmen hediyenim ben. 

hepsi geçti

 

Tüm hayatımda hiçbir şeyin ortasında kalmamakla ilgili bir huy edindim ben. Bu huy ; pek çok şeye yolaçtı.
Doğru ya da yanlış, kötü ya da iyi , sevgi ya da sevgisizlik, samimiyet ya da soğukluk
Siyah ya da beyaz.
Bunların hiçbirinin ortasında durmuyor, acabasını düşünmüyorum.

Kırılmak , inanılmaz keskinleştiriyor insanı . Buna inandım.
hatta kırılmak ötesi parçalanmak , parçalara ayrılmak , ayrılan parçaların boşlukta uçuşmaları ne kadar da imkansızlaştırıyor yeniden bir araya gelmelerini.
çok enteresan hayat,
Sana yapılanların bedelini bile sana ödetmeye kalkıyorlar.
Kimse de dönüp sormuyor ; Sen ne yaşadın? diye.
En yakının bile..
Üzerine yıkılıyor hersey, seni üzen şeylerin bile telafisi sana kalıyor.
Sen hep sağlam durduğun için, sorunsuz olduğun için ;
Görevinmiş gibi.

Ben , doğduğu güne kalbimde şenlikler düzenlediğim bi insan tanıdım.
O insan artık yok.
Bi yerlerde yaşadığına dair olan inancıma , toz tanesi kadar olsa bile tutunduğum zamanları geride bırakıyorum yıllar geçtikçe.
Gördükçe ,
onun için düşündüğüm şeylerin başka insanlara yapıştırılmasına ve nasıl da eğreti durduğuna şahit oldukça ,
İnanamamalarımın yerini kabullenmekler aldıkça

büyüyorum.

Beni çocukluğumdan itibaren büyüten ,
Aslında beni ben yapan şeylere olan katkısını düşündüğümde ; yıllar geçse de bunu yapmaya devam etmesini anlıyor, buna izin verdiğim için kızmıyorum kendime.

 
Artık hiçbi şeyin acısını kendimden çıkarmıyorum. 

Bunca yıl boyunca hırpaladığım her yanım için , sorguladığım her konu için kendime koşulsuz bi sevgi, sonsuz bi şefkat sunmaya başladığımdan beri saçlarım bile elektriklenmiyor sanki eskisi gibi.

Farkediyorum artık.
Biliyorum
Hepsi geçti. 

 

 

 

 

mini

aklından geçen herşey, sana kalmış

geri kalan her şey de bana. 

uzansan aslında hemen yanıbaşındayım ama , arkanı dönmek sana kalmış

uzanıp uzanmamakta .

idare

 

 

yazsam yazsam sayfalarca , defterlerce mümkünse eğer saatlerce
ince uçlu tükenmezimle çizsem kağıtlara düşündükçe, kessem sonra onları yapıştırsam üstüme başıma olmaz mı sence ?
bi yandan böylesine içimde birikenleri dökmek isterken , bir yandan da emin olamıyorum gerçekten birikti mi acaba yeterince
bi beceriksizlik hali var ,sırasını sonunu bulamıyor, yerini yolunu seçemiyor böyle
bi şeyler bi şeyler işte hep böyle peşpeşe
boynum tutuldu ,ağrıyor , canım sıkkın ama iyiyim de
teşekkürler soran herkese konuşmamıştım pek kimseyle
bi bakarsak eğer daha iyi olduğum günlerim de olmuştu,

 idare.