mini

aklından geçen herşey, sana kalmış

geri kalan her şey de bana. 

uzansan aslında hemen yanıbaşındayım ama , arkanı dönmek sana kalmış

uzanıp uzanmamakta .

idare

 

 

yazsam yazsam sayfalarca , defterlerce mümkünse eğer saatlerce
ince uçlu tükenmezimle çizsem kağıtlara düşündükçe, kessem sonra onları yapıştırsam üstüme başıma olmaz mı sence ?
bi yandan böylesine içimde birikenleri dökmek isterken , bir yandan da emin olamıyorum gerçekten birikti mi acaba yeterince
bi beceriksizlik hali var ,sırasını sonunu bulamıyor, yerini yolunu seçemiyor böyle
bi şeyler bi şeyler işte hep böyle peşpeşe
boynum tutuldu ,ağrıyor , canım sıkkın ama iyiyim de
teşekkürler soran herkese konuşmamıştım pek kimseyle
bi bakarsak eğer daha iyi olduğum günlerim de olmuştu,

 idare.

doğum

Bu sefer yalnız değilim. Yanımda biri var. 

Zor olacağını düşünsemde, öyle olmadı. Yaşı henüz beşe çeyrek var. 

Ondan beklemediğim bir ilgiyle ve parlak gece gözleriyle beni dinlerken , çok mu seviyorsun diye sordukça; benim için önemli olması onun için yeterliymiş gibi bi hisse kapıldım. 

Mevsim kelimesini seviyormuş. 

Yerlerde bu kadar çok yaprak olmasının nedeni de buymuş. Mevsimler. 

Peki dedim . 

Gece ve gündüzler? 

*Onlar biraz galaksinin işi

Orda bir şeyler dönüyor dedi. *

Haklı.

Dönüyor.

Uzayan gündüzler, azalan uykular, karanlık sabahlar , 

dışındaki herşey geride kaldılar . 

Benim yine çok uykum var.

artık sarılmak yokmuş

okumayı yavaşça yere bırakalı aylar olmuş.

bunu buraya yazmak , bunu farketmekten daha zor geldi.

neden? çünkü öyle.

her zaman öyledir.

okumaya başladığım son üç kitabı yarım ( mı çeyrek bence) bırakmış olmamı idrak ettiğim an bu yazıyı yazacağımı da anlamıştım aslında. . bu kadar iyi hatta verimli hissettiren çok az şey varken bu amaçsız ayrılığa son vermek istedim.

istedim ama hala bi elli sayfa okuyabilmiş değilim. neden?

çünkü ;

öyle.

çünkü okumadığım bunca zamanı düşünüyorum da ;

kaçarak kaçılmıyormuş hiçbir şeyden , düşünerek uyunmuyormuş . evet düşünmeden de olmuyormuş ; sen uyumadığında o kediler de uyumuyormuş. 

sıcak havanın boğuculuğuna benim yorgunluklarım eklenmiş ama dinlenecek biraz bile gölge yokmuş.yer değiştirmek ,  alışmak zormuş ; dünya , üzerindeki fazlalıklardan kurtulmaya çalışırken gerçekten çok kırıcı olabiliyormuş.

ve malesef artık sarılmak yokmuş .

***

gelenlerin ve gidenlerin asla durmayacağına , bu devinimin bi süre daha bitmeyeceğine ikna olarak ;  okunmayı bekleyen kitaplarım arasından gözüm kapalı seçtiğim kitabın sayfalarında okuduğum o cümlenin muhattabı sanırım sandığımdan da çokmuş.

denilene göre:

-sadece aptallar emin olur-

 

 -muş.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

yor-gun.

çok yorgunum ekinoks.

öyle yorgunum ki şu anda seni düşünürken aslında uyuyor olmayı çok isterdim. 

neyle eşitsin ve neye karşısın hiç farkında olmadığım bir dönemde ,yine sana kıyamadım. bu geceden sonraki uykularımın uzunluğu mevzu bahis olduğunda , bu kıyımsızlığım unutulursa eğer 

çok kırılırım.

 

yorgunkıps.